DE DUNSE DIJK.

Het was op dinsdag, we waren een midweek op Centerparcs “de Vossemeren. Het kriebelde me al langer ergo ik had me me zelfs voorgenomen om een dagje er tussenuit te trekken en op pad te gaan naar de Dunse Dijk.

Ik had geen idee wat ik me ervan voor moest stellen maar ik wou een keer daarheen waar onze voorvaderen in 1300-1400 hadden rondgelopen, gewerkt en wie weet misschien wel lid waren geweest van de bekende bokkenrijders. Vanuit het Belgische (toch wel 400 meter) via Bergeyk, Eersel Bladel, naar Reusel nu was het oppassen dat ik niet verkeerd reed want het was niet zover meer.

Nog even goed op de kaart kijken, ja je hebt hiervoor wel een andere kaart nodig dan je wegenkaart van de ANWB want dan vind je het waarschijnlijk niet. Maar een Stafkaart of een fietsroutekaart dan kom je al een heel eind in de richting (1:50.000, een vierkantje van 2x2 cm is dan 1 vierkante Km). Vanuit Reusel richting Hilvarenbeek via de N-269 de afritten Hooge Mierde en Lage Mierde voorbij. Nee, toch niet, ter hoogte van de afrit Lage Mierde ligt het gehucht Mispeleinde en daar moest ik zijn want daar begint c.q. eindigt de “Dunse Dijk” na ± 400 meter richting van het onbekende, Ja hoor aan de linkse kant van de weg een straatbordje met de lang gezochte naam.

De weg een smal net nieuw geasfalteerd boerenweggetje waarop al weer meteen een bord staat met de kreet “Let op! Einde verharding na 1000 meter”.
Wel ik wil toch minstens die eerste kilometer zien dus de auto in de eerste versnelling en heel rustig met stationair toerental op weg. Het is een weg zoals er 100 in een dozijn gaan maar als deze je naam draagt en je voorvaders hebben hier getobd voor een schamele boterham, dan gaat er toch best wat door je heen.

Te midden van het boerenland met verspreide stukjes bos staan een paar boerderijen en wat verderop tegen de bosrand aan staat nog een klein huisje alles is rustig er is geen mens te zien want het is een druilerige dag maar het is gelukkig nog droog. Aan het eind van het verharde stuk begint het bos.

De zandweg ziet er droog en vlak uit dus na wat foto’s weer maar rustig verder gereden. Het is een normale bosweg, maar wat is dat daar verder op die donkere plek in het mooie wit/gele zand. Het valt gelukkig mee de sporen zijn wel wat dieper maar gelukkig droog. Op de vijfsprong bij de Koeverd moet ik even goed oppassen dat ik wel de goede weg neem want hier staan geen straatbordjes. Het is globaal rechtdoor dus dan neme2n we die weg maar.

O, ja waar ik de hele tijd al bang voor was, die donkere plekken en deze is wel heel erg donker en groot. Op de gok dan maar, het gaspedaal half ingetrapt goed kijken proberen naar de beste richting te sturen en gaan. Een minuut later weten we het is gelukt, de auto ziet er niet uit want hij is nu bruin in plaats van blauw.

En dan ineens is het bos open een half verharde weg ligt links en recht van mij. Recht vooruit een aantal gebouwen, links de ‘Dunse Dijk richting van het noorden en rechts een door de kaarten geen naam gegeven weg welke leid naar het natuurreservaat van de “Mispeleindsche- en Neterlesche Heide” met de vennen”De Flaes”, “Kleine Flaes“, ”Wurven Bosven”, en natuurlijk “Het Goor”.

De auto ergens rechts van de weg geparkeerd, het fotoapparaat om de hals en eens rustig gaan kijken wat het allemaal was. Een boerderij, een stal een plee (wel wat groot, zie foto) en een op schapenstal gelijkend huisje. Na wat foto’s te hebben geschoten neem ik een deur om eens binnen te gaan kijken maar jammer ik kwam achter de bar uit maar de vriendelijke waard nodigde me uit om per uitzondering maar van de artiesteningang gebruik te maken. In het warme gezellige kroegje waren wonderbaarlijk genoeg toch nog heel wat mensen. Ik genoot hier van een paar heerlijke bakken koffie.
Na een praatje met de waard en het verwerven van twee routekaarten uit de omgeving ben ik verder gegaan. De “Dunse brug is een klein houten bruggetje over de het beekje de “Reusel”. Na een bocht in de dijk zien we aan de rechter zijde een mooi wit huisje. Dit is de “Dunse Dijk”nummer 2.

De gehele weg richt noord is goed onderhouden alleen men moet goed oppassen want soms kruis je een verharde weg en de passerende autorijders zijn waarschijnlijk niet gewend dat er iemand vanuit de zandweg komt die sowieso geen voorrang heeft. De “Dunse dijk” eindigt bij de Groenstraat aan de provinciale weg N-269 tegenover de afrit naar Esbeek op 4 kilometer zuidelijk van Hilvarenbeek.

Mocht de omgeving willen bekijken neem dan deze toegang tot de “Dunse Dijk” van hieruit is hij half verhardt en goed vlak. Stop ook maar bij “De Bockenreijder” (Dit is de voormalige “Dunse Hoeve”) drink en/of eet hier wat en maak een fijne wandeling door de mooie natuur, de waard kan u helpen aan een route beschrijving. De “Dunse Dijk” is een vier en halve kilometer lange weg, deels verhard, gedeeltelijk half verhard maar ook een stuk NIET verhard. Maar alles ligt in een zeer mooie natuurlijke omgeving dik de moeite waard om het te bezoeken. KVD


Om lid te worden klikt u hier om een inschrijfformulier uit te printen.

Wel hebben we voor jullie wat foto's van de "DUNSE DIJK" en omgeving op internet gezet. veel kijkplezier. Klik hier voor de foto's.