BEZOEK AAN DE NOORDOOSTPOLDER

De afspraak was gemaakt, maandag zou ik naar Rutten in de Noordoostpolder gaan. Maar alsof de’n duvel ermee speelde na 11 weken droogte, de langste sinds 1911 in deze periode, begon het zondag te miezeren en maandag regende het met tussenpozen bijna de gehele dag. Ik vertrok thuis om kwart over acht. Vanaf de autoweg was het landschap met oude boerderijen met strooien daken en bochtige wegen goed als Veluws te herkennen. Maar na IJsselmuiden, Kampen verandert het landschap opeens in een grote vlakte met redelijk jonge woningen en schuren. Echter na het Ramsdiep, een overgebleven stukje van de oude Zuiderzee, daar begint pas echt de Noordoostpolder. Kilometers lange rechte wegen de horizon op even zovele vele kilometers afstand en niet tot de woningen aan de overkant van de straat zoals in de stad.

1Ja en als je dan de brug over bent en de grote velden met de mooiste tulpenkleuren stralen je tegemoet, dan vraag je jezelf af of je wel goed zit, en of je de kaart niet op zijn kop hebt gehouden. Het zijn imposante bloemenvelden die u in alle mogelijke kleuren kunt aanschouwen. Het is zo dat er zelfs een speciale tulpenroute bestaan in de polder en ik kan hem u ten zeerste aanbevelen.

Ik was meer dan vroeg van huis weg gegaan, om ook nog een fotootje te maken van de omgeving waar de andere familieleden wonen, althans van degene waar ik op dat moment het contact mee had. Zo kom ik ook op het Espelerpad, zet mijn auto op een van de grote opritten en kijk even waar het nummer wat ik zoek precies is. Ondertussen zie ik aan de overzijde, dat de buurman Abraham gevonden heeft en daarmee de boven 50-jarige leeftijd gekomen is. Echter in deze rustige omgeving, waar iedereen elkaar kent, valt het op, als er een vreemde zijn auto op een vreemde plaats neer zet.

Terwijl ik foto’s makend rustig rondloop komt er een dame met twee kleine meisjes van de overzijde aangelopen, ”mag ik u vragen waarom u foto’s maakt van die woning”? Mijn antwoord “Hoezo vraagt u dat?” “Omdat ik daar woon” komt het antwoord. Na mezelf voorgesteld te hebben blijkt zij Els van Dun te zijn, de vrouw van Henk, de broer van Kees van Dun, de persoon waarheen ik op weg ben. Na een aantal interessante verhalen over het algemene polderleven, alsook de ervaring van de eerste generatie poldermensen, een paar heerlijke bakken koffie, was de tijd om Espel op te zoeken. Els bedankt voor de heerlijke koffie en wie weet tot ziens.

De weg naar Espel liep op verscheidene stukken over de tulpenroute en ik moet zeggen ik heb heerlijk genoten van de grote velden met die mooie kleurenpracht. In Espel aangekomen was het ondertussen 12 uur dus eerst maar eens de boterhammetjes opgegeten, alvast met schrijven begonnen nog een paar foto’s gemaakt, en tegen een uur op weg naar de familie Kees en Adriënne van Dun. Aangekomen op het adres blijkt het huis alleen maar te bestaan uit fundamenten, met een levensgrote waterbak in het midden. Daarnaast een duidelijk herkenbare grote hal annex werkplaats.

Ik naar binnen en vraag aan de eerste beste persoon die ik tegen kom waar ik Kees van Dun kan vinden, daar ik een afspraak met hem heb. Deze vriendelijke man nodigt mij uit mee naar boven te komen, voorziet mij van een bak koffie, en belt Kees op, waarop deze doorgeeft zo spoedig mogelijk te komen en inderdaad 15 minuten later is Kees aanwezig.

Maar
wie is nu deze Kees? Zonder teveel te vervallen in een hoop data, toch een kort overzicht. De opa was Gerard van Dun geboren 1895 in Terheijden, zijn oudste zoon Gerard, wordt geboren in1924 te Oosterhout. Het is deze Gerard die in de 50er jaren verhuist naar Espel. En natuurlijk ook zijn oudste heet Gerard, en deze krijgt de boerderij. Voor Kees een van de 7 andere zonen werd bedacht dat hij wel een technische neus had. En dat hij dus maar naar op de Technische school moest om te studeren. Wat Kees in 1960 braaf deed, want eigenlijk had hij best interesse in de techniek. Na de Technische school wou hij echter toch nog wat leren, en heeft de landbouwschool nog gehaald. Na deze studie was het de tijd om centjes te gaan verdienen, dus solliciteerde Kees bij het naburige loonbedrijf, werd aangenomen, en deed daar een aantal jaren goed zijn best. Echter met zijn technisch inzicht had Kees al snel in de gaten dat er voor het doorspuiten van de draineringpijpen geen capaciteit in de omgeving was. Bij pa in de schuur, een tractor, een pomp, en wat slangen, en Kees kon op zijn vrije dagen een extra boterham verdienen. Maar, de aanvraag werd zo groot dat er een tweede machine moest worden gekocht, en zo werd Jan Zonderland zijn partner.

12 Jaar geleden werd hun loonbedrijf in Rutten opgericht, dat toen de naam droeg: “Zonderland en van Dun loonbedrijf” Zo was dit kleine eenmansbedrijf bij pa uit de schuur ondertussen uitgegroeid tot een loonbedrijf met 10 a 15 werknemers. Echter het bloed kruipt waar het niet gaan kan en zo wou Jan Zonderland op een bepaalt moment zijn geluk gaan
beproeven in het verre Canada. Op deze wijze werd Kees enige eigenaar van het loonbedrijf en werd de naam veranderd in “van DUN LOONBEDRIJF” te Rutten. Ondertussen ging het met eigenaar van het oude loonbedrijf ook wat minder, en deze wou het bedrijf verkopen. Na wat gezond overleg heeft Kees de knoop doorgehakt, en werd ook dit bedrijf zijn eigendom. Kees heeft nu een loonbedrijf met 2 bedrijfsleiders en een aantal van 30 mensen in dienst. Zij doen alle mogelijke soorten loonwerk wat benodigd is in de omgeving maar gespecialiseerd zijn ze toch ook weer op de bloembollen, hun specialisme wordt gewaardeerd vanaf de Noordoostpolder via Duitland naar Bordeaux in Frankrijk. Dat wil dus zeggen, dat we op al deze plaatsen Loonbedrijf van DUN kunt ontmoeten.

Zo ziet men maar weer, niet alleen de bloembollen worden geëxporteerd, ook de verwerking is vast in Nederlandse hand, en in dit geval bij de eerste generatie poldermensen. Kees bedankt voor je bijzonder gastvrije ontvangst je openheid en je eerlijkheid, veel succes met je bedrijf en hopelijk tot ziens op onze familiedagen

KVD