WIESKE SNUF

Het was 1 april 1869 toen Petrus van DUN het levenslicht zag in Tilburg. Op 21-jarige leeftijd huwde hij Maria MATHIJSSEN met wie hij 6 kinderen had. De oudste Henricus, daarna 2 jongens waarvan het ons niet bekend is wat er van geworden is en dan nog drie kinderen die de leeftijd van 1 jaar niet mochten beleven. Tot overmaat van ramp stierf ook zijn vrouw kort na de geboorte van hun jongste kind. Petrus ging echter niet bij de pakken neerzitten en op 30-jarige leeftijd tijd huwt hij in Goirle met Clasina de ROOY. Precies één jaar later wordt er een dochter geboren maar evenals haar jongere broertje bereiken ook zij de leeftijd van 1 jaar niet.
1
Al bij al een zeer droevige zaak daar in het Tilburgse. Hierna worden nog een jongen en een meisje geboren waarvan de nakomelingen nog steeds in Tilburg of omgeving woonachtig zijn maar vanwege de wet op de persoonsbescherming mag en kan ik daarover niet verder uitweiden.
Het gaat ons om de oudste zoon Henricus Aloysius van DUN van beroep koopman en geboren in 1891 te Tilburg. Op 25-jarige leeftijd trouwt hij te Tilburg met Louise Adriana Catharina TEURLINGS. Louise was een heel gezellige vrouw als ze door de straten van Tilburg liep zong ze altijd een liedje op de wijs van, “Toen onze Mop een moppie was” dit wijsje zullen velen mensen nog wel kennen. De tekst waarschijnlijk niet en die ging als volgt.

‘k zee Wieske Snuf, ‘k zee Wieske Snuf en schooie is mun vak.
‘k heb ut altij gere gedaon en ik doe ut op mun gemak.
Deez deur wir in, deez deur wir eut en overal kreg ik we.
‘k heb zo mun schooiers-zekske vol, ut is hier en daor wel we.

Vrij in het Nederlands vertaalt staat er:
Ik ben Wieske Snuif, Ik ben Wieske Snuif en schooien is mijn vak.
Ik heb het altijd graag gedaan en ik doe het op mijn gemak.
Deze deur weer in, deze deur weer uit en overal krijg ik wel iets.
Ik heb heel vlug mijn schooierszakje vol, Het is hier en daar, altijd wel iets.

Wieske had het van geen vreemde. Haar vader Johannes, werd al “et Sponsmènneke” genoemd. Een kleine kromme man die met een kruiwagen langs de huizen ging om sponsen te verkopen, die hij ook met een touw om de nek had. Hij bracht ook wel kranten rond. Wieske Snuf of Aaw Wieske troetste (bedelde) langs de deuren en had dan een kinderwagen bij zich, eenvoudigweg omdat ze vaak een baby ter wereld bracht. Dankte haar bijnaam aan het feit dat ze geen nette indruk maakte. Zij woonde met Henricus van DUN in “et Lombok” de Indische buurt achter de spoorwegen. Oorspronkelijk kwam ze van “de Waaij”, dit is midden in Tilburg bij de Heikeskerk, de grote kerk van Tilburg. Ze heeft ook in de “Ouwe Kerkstraot” gewoond.

Een van haar dochters werd naar haar “Jong Wieske” genoemd, zij woonde in de textielbuurt “de Jordaan”, zij huwde op jonge leeftijd een oudere dikke man die ”Fietspomp” werd genoemd.
Een zoon van Wieske die eveneens bedelde werd Pietje Snuf genoemd. Op 2 juli 1963 is Wieske op 73-jarige leeftijd overleden natuurlijk te Tilburg.

Frans bedankt voor het opzoeken.

KVD